Could I Have This Kiss Forever…

•18,Νοέμβριος,2008 • 1 σχόλιο

Over and over I look in your eyes
you are all I desire
you have captured me
I want to hold you
I want to be close to you
I never want to let go
I wish that this night would never end
I need to know

Could I hold you for for a lifetime
Could I look into your eyes
Could I have this night to share this night together
Could I hold you close beside me
Could I hold you for all time
Could I could I have this kiss forever
Could I could I have this kiss forever, forever

Over and over I’ve dreamed of this night
Now you’re here by my side
You are next to me
I want to hold you and touch you taste you
And make you want no one but me
I wish that this kiss could never end
oh baby please

Could I hold you for a lifetime
Could I look into your eyes
Could I have this night to share this night together
Could I hold you close beside me
Could I hold you for all time
Could I could I have this kiss forever
Could I could I have this kiss forever, forever

I don’t want any night to go by
Without you by my side
I just want all my days
Spent being next to you
Lived for just loving you
And baby, oh by the way

Could I hold you for a lifetime
Could I look into your eyes
Could I have this night to share this night together
Could I hold you close beside me
Could I hold you for all time
Could I have this kiss forever
Could I could I have this kiss forever, forever

Advertisements

Για σένα…

•17,Νοέμβριος,2008 • 5 Σχόλια

watermark

Κάθε φορά που φεύγεις..κάθε φορά που γυρίζεις..

Το τηλέφωνο διακόπτει την νεκρική σιωπή της Κυριακής..Εγώ μόνη μου,καθισμένη στον καναπέ,με όλα τα φώτα κλειστά.Μόνο ένα κερί και τα φώτα του δρόμου έμπαιναν απο το παράθυρο,και έδιναν μια πιο μελαγχολική όψη στο σπίτι..

-Καλησπέρα..

-Γεια..Είσαι καλά; Συνέβη κάτι;

-Όχι,ήθελα απλά να δω τι κάνεις..

Σκέψεις αστραπιαίες.. Σιωπές μεγάλες..κραυγαλέες.. Η μνήμη μου γυρνάει πίσω..βλέπω όσα ζήσαμε σαν κινηματογραφική ταινία..Θυμάμαι πως κάποτε είχαμε κοινό προορισμό και κοινή αφετηρία.. Βράδια μελαγχολικά..όλο αγκαλιά..αγκαλιά δίχως λόγια..τα πιο μεγάλα πράγματα,λέγονται στη σιωπή ενός βλέμματος 😉

Αργότερα ακούω φωνές..κατηγορώ,ετυμηγορίες..Παραδοχές, υποθέσεις,και υποχρεωτικές υποχωρήσεις..Λόγια κρυμμένα μέσα μου,να γρατζουνάνε το παρόν να ουρλιάζουν στο παρελθόν,και να παίζουν με το μέλλον..

-Θέλω να βρεθούμε..

-Να πούμε τι; Να μοιράσουμε τι; Λόγια πάλι;

-Μια ευκαιρία ακόμα..και στον μεγαλύτερο δολοφόνο,του δίνουν άλλη μια ευκαιρία..

-Φύγε απο τη ζωή μου..Σε παρακαλώ..Θέλω,αλλά δεν αντέχω να σε δω..

-Θέλω να σε δω,να σου μιλήσω..Μόνο για λίγο..Σε παρακαλώ..

Ποτέ δε με ρώτησες,αν μπορώ να το κάνω αυτό..Ευκαιρία θα σου δώσω,επειδή σ`αγαπώ,όχι επειδή με πιέζεις..Και αν σ`αγαπάω,θα το καταλάβεις μόνος σου..Αν δε δεχτώ να σε δω,σκέψου γιατί..Ίσως φταίει ο θυμός μου για αυτή την αντίδραση..Ίσως όμως,απλά να ράγισε το γυαλί..Δε ξανακολλάει όμως..Απλά αλλάζει..Ίσως να περίμενα αυτή την επικοινωνία μας..ίσως να ήξερα οτι θα είμαι αρνητική,και για αυτό να μην πονάω τώρα..

Αγαπώ τη φωνή σου..ανατριχιάζω σε κάθε σου λέξη..Λατρεύω τις στιγμές που μαλακώνεις..Αγαπώ τη σιωπή σου..Αγγίζω την καρδιά σου μέσω αυτής..καταλαβαίνω πόσο μ`αγαπάς..

Γιατί ρε γαμώτο φέρομαι,λες και η ζωή μου έχει ένα προκαθορισμένο και εξασφαλισμένο αριθμό «αγκαλιών» ; Γιατί νιώθω οτι μόνο το δικό μου δίκιο θεριεύει και το δικό σου σχεδόν εξαφανίζεται; Λες και δε μου έλλειψαν οι στιγμές μας..

Σήμερα σε ένιωσα μέσα μου,όσο ποτέ…Νευρίασες,θύμωσες,έκλαψες,χαμογέλασες,με παρακάλεσες..ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΣ Ο,ΤΙ ΣΟΥ ΑΝΗΚΕΙ..Αυτό μου αρέσει σε σένα..Δε ξέρω αν το έχεις καταλάβει,ή αν χρειάζεται να στο πω εγώ…Χαμογελάω,όταν υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου..χαμογέλασα,που ξέφυγες απο τον πάτο που έχεις αλυσοδέσει το είναι σου..Επιτέλους κατάλαβες οτι η ζωή είναι γεμάτη στροφές,και δάκρυα..αλλά αυτό σε κάνει ό,τι είσαι..ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ..ΖΕΙΣ..

Σου αναγνωρίζω,οτι ξέρεις να ζητάς συγγνώμη..Σου αναγνωρίζω οτι ξέρεις να δίνεις..Αλλά δε σου συγχωρώ,οτι φεύγεις,σαν μικρό παιδί,όταν πληγώνεσαι..όταν πονάς..Μην γίνεις ένας απο τους πολλούς..τους γκρίζους..που κρύβονται στη μάζα,απο φόβο μην καταλάβουν οι άλλοι οτι όσα δείχνουν τα μάτια τους,είναι  αληθινά..είναι οι πιο κρυφοί διάδρομοι της ψυχής τους..Μην τρέμεις με την απογύμνωση αυτή,του είναι σου..Αυτό μας έδεσε..ο φόβος μας…Ο φόβος του ίδιου μας του παρόντος.. Του ίδιου μας τους παρελθόντος..

Δε μπορώ να σε δω τώρα..Είμαι άδεια μέσα μου..Δε σου αξίζει να σε κοιτάζω με μάτια κενά.. Θέλω να σε δω,όταν θα ξαναγεμίσει η ψυχή μου..όταν θα είμαι γεμάτη φως..Δε το παίζω υπεράνω και θιγμένη.. Απλά με προσεγγίζεις με λάθος τρόπο..υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα στην πόρτα της ψυχής μου..Η ουσία δεν είναι να σπάσεις την πόρτα,αλλά να μπορέσεις απο το μικρό άνοιγμα,να την ανοίξεις εντελώς..Με υπομονή..Επιμονή..Άσε με να γλύψω τις πληγές μου σαν τραυματισμένο αγρίμι..

όταν όμως γιάνουν αυτές οι πληγές,θα έρθω ξανά..Να φύγουμε για μέρη ξένα..χωρίς ζώνες ασφαλείας και φραγμούς..Να πάμε στο αεροδρόμιο,και να φύγουμε μαζί,χωρίς να ξέρουμε που πάμε..Στην πρώτη πτήση που φεύγει εκείνη τη στιγμή..όπως τότε 😉